| 4 | Norge på langs | Naaldbomen, rendieren en de zon verschijnt!

Vanuit de "Sulebu", een prachtige hut met uitzicht op de bergen van Jotunheimen, daalde ik af richting Tyinkrysset, een dorp dat lijkt ingericht op het skitoerisme. Via de Garmin InReach had ik mijn lieve vriendin Lisa al gevraagd hoe laat de supermarkt open zou gaan. Hierdoor wist ik gelukkig wanneer ik er kon zijn. Ik kom vlak voor openingstijd aan, neem plaats op een bankje en kan mijn elektronica gelukkig opladen, omdat de Intersport buiten een contactpunt had zitten.

Om 9 uur gaat de deur open, pak ik een mandje en begin ik aan de foodtour. Om jullie eens een inkijkje te geven in mijn voeding, bij deze de boodschappenlijst:

Voor in de ochtend havermout (overnight oats) met kaneel – deze kan ik al lopend drinken. Ik ben van de tortilla wraps overgestapt naar de Noorse "lompe", een soort aardappelwraps, erg lekker. Met deze lagere temperaturen kan ik boter meenemen, voor de extra vetten, en hierover heen een laag kaneel. Ook dit is genieten, en een beetje Noors. Een zak medjooldadels – daar houden ze blijkbaar ook van hier. Een rol haverkoekjes met chocola, koffie, thee en chocomel. Een zak met snoep, zoals je die zelf kan vullen bij de Kruidvat. Gezouten pinda's, gedroogde pruimen – opmerkelijk goedkoop hier, waarschijnlijk goed te produceren in Noorwegen. Voor het avondmaal noodles, pakjes pasta en aardappelpuree. Wanneer ik in een hut ben, kan ik bijvoorbeeld nog tomatensaus toevoegen in een grotere pan, of een pak bonenmix. Anders wordt het gewoon pasta met een sausje.

Maar goed, eerst de longterm-boodschappen, dan hetgeen wat ik gelijk ga opeten – anders gaat het mis haha. Ik wacht even tot de verse broodjes in het schap worden gelegd, pak er twee, daarna wat Noorse brie en een bakje cherrytomaatjes. Bij de counter bestel ik een cappuccino en een wafel, die ik rijkelijk besmeer met aardbeienjam. Veel van de supermarkten in Noorwegen hebben een soort zithoek, ideaal voor mijn situatie. Ik kan lekker even eten, mijn spullen sorteren en de elektronica verder opladen. Ondertussen komen er verschillende mensen binnen, vaak ook toeristen zoals ik. Het is een supermarkt die meer aan een doorgaande weg ligt. Twee Noren uit Bergen raak ik mee aan de praat – een leuk contactmoment. Zo ben ik ook blij om zo nu en dan eens in de bewoonde wereld te zijn: lekker eten en drinken, wat mensen om je heen, dat doet je ook zeker goed na een week lang ploegen in het hooggebergte.

Ik loop 25 km verder langs een groot meer en kom dan aan bij de "Fondsbu", een prachtige hut aan een meer, waar het water lichtblauw kleurt door de inval van de zon. Er staan verschillende typische Noorse houten huisjes, met bemosde daken en rokende schoorstenen. Een perfect moment om even pauze te nemen. Eenmaal binnen zie ik de kaneelbollen liggen en is de keuze snel gemaakt. De koffie is op refill, waardoor ik gelijk flashbacks kreeg naar de VS, waar dit heel normaal is in cafés en eetplekken. Een medewerkster, Anna, vertelt dat ze later gaat trailrunnen naar een andere hut – heel gaaf. Noorwegen is een trailrun-paradijs. Het is ook niet voor niks dat de trailrun-GOAT Kilian Jornet hier woont.

Een aantal koffies verder ga ik naar buiten en vlieg ik de berg op. Koffie is lekker, maar kan – zeker bij een extra bakkie – ook iets te veel boost geven. Je raakt het contact met je ademhaling en je lijf wat sneller kwijt. Onderweg kom ik Anna tegen. Met een kleine rugzak springt ze over de rotsen heen. Ze komt uit de omgeving van Lofoten en werkt nu hier als zomerbaan in de Fondsbu. Ik vind het bijzonder mooi hoe het leven hier meer gericht is op het buiten zijn en het leven met de natuur, iets waar ik ook naar streef in het leven.

Niet veel later zet ik mijn tent op en vang ik de laatste zonnestralen op, zittend op mijn sitpad met een dubbele dosis gekookte noodles in mijn pannetje. Er worden stukken van de berg verlicht door de doorbrekende zon en daarbij schijnt er een regenboog – een geweldig dromerig beeld aan het eind van deze mooie dag.

De avond erna had ik mijn tent neergezet bij een meer, redelijk in de buurt van de weg waar ik liep. Zo nu en dan zoeft er een auto of camper voorbij, maar het viel gelukkig mee. Ik zit momenteel een stuk lager, dat merk je gelijk aan de temperatuur, maar ook aan de vegetatie. Zo zijn er eindelijk weer bomen, verschillende bloemen en meer dieren te spotten. Ik merk dat het me goed doet – een verandering van omgeving. De eerste twee weken ging ik gelijk het hooggebergte in, met vaak slechte weersomstandigheden; het voelde geregeld als overleven. Ik heb het idee dat ik nu eindelijk wat losser kom, meer kan genieten van al het moois om me heen. Het heeft even tijd nodig gehad.

Vandaag loop ik grotendeels over een weg, al vind ik dat voor nu niet erg. Er is weinig verkeer en overal waar je kijkt staan naaldbomen, verlicht door de zon die vandaag prachtig schijnt. Ik zet een western-soundtrack van de game Red Dead Redemption op en krijg gelijk het gevoel door de VS te lopen – specifiek bepaalde delen van Californië, waar ook bossen met naaldbomen staan in het hooggebergte en schattige houten huisjes verstopt staan in de bossen.

Natuurlijk loop ik liever over onverharde paden, maar het lopen over verharde paden heeft geregeld ook voordelen. De enkels hoeven zich niet in allerlei rare bochten te wringen, zoals op de rotsen en keien in de bergen. Er is meer interactie met mensen, doordat er zo nu en dan een dorpje voorbijkomt, of een wegrestaurant waar altijd wel mensen zijn. Zo ook vandaag raak ik aan de praat bij een cafétje met een groep fietsers, die een soort ultra-evenement houden: een x-aantal kilometers in een bepaalde tijd afleggen. Uitdagend, maar het lijkt me niet echt ontspannen, wetend dat je continu door moet – ook al drink je even een koffietje.

Een ander voordeel is dat ik al lopend wat kan snacken. Zo pak ik wat dadels erbij, cashewnoten en pinda's, een Snicker of koekjes – het kan allemaal. Vandaag had ik een extreem lange dag ingepland om bij een camping uit te komen: 55 km in totaal, wetende dat ik morgen een rustdag zou pakken. Lichamelijk ging het grotendeels goed, ook de energie was prima. Wat wel pijn gaat doen is de onderkant van je voeten. Na uren achter elkaar te lopen, willen die gewoon rust.

De laatste +/- 15 km had ik de keuze om onverhard te lopen, over een berg heen. Soms zet ik gewoon twee punten neer op mijn GPS-app en berekent die zelf de snelste route – onverharde paadjes meegerekend. Qua afstand was dit korter, qua intensiteit hoger. Zo kom je ongeveer op hetzelfde tijdstip aan als wanneer ik gewoon de weg zou blijven volgen.

Ik begin aan de klim en stuit vrij snel op een stuk bos dat niet erg toegankelijk lijkt. Ik wring me een weg door de bosjes, hopende dat het pad duidelijk wordt. Ik kom na een tijdje aan bij een huis, ergens op de bergzijde. Een man vraagt of ik de weg kwijt ben. Ik antwoord met: "Nou… ik moet naar de andere kant van de berg, maar het gaat nog niet geweldig." De man probeert vriendelijk in zijn beste Engels mij de weg te wijzen. Hij geeft aan het beste de boskapperspaden te blijven volgen – dan kom je er vanzelf. Ik neem zijn tip over en kom hierdoor inderdaad een stuk sneller vooruit. Een aantal keer klauter ik over een hek of loop ik door een achtertuin, maar het gaat de goede kant op.

Eenmaal boven op de berg daal ik een stukje af en zie ik enorme keutels liggen. Ik gebruik Google Lens, die mij vertelt dat het elandkeutels zijn. Natuurlijk! Ik houd mijn ogen wat scherper open, om mogelijk een eland te kunnen spotten. Helaas nog niets gezien, maar dat gaat vast nog gebeuren. Zo heb ik begrepen dat ze in het gebied rondom Rondane vaker gezien worden.

Ik zet de afdaling voort. De camping is nog op een kilometer of vier en ik bel ondertussen even met Lisa, mijn lieve vriendin. Het is erg fijn om hier bereik te hebben en even te kunnen inchecken, gezien er lang niet overal bereik is natuurlijk. In augustus gaan we een deel samen lopen – hier kijk ik erg naar uit. In de toekomst willen we samen een hele thru-hike doen, een ultieme droom. ❤️

Ik kom aan bij de camping aan de rivier bij Otta. Bomvol, al maakt het me niet veel uit. Ik kan mijn spullen wassen, douchen en elektronica opladen… that’s all I need. De lucht kleurt prachtig geel/rood door de ondergaande zon – een van de eerste keren dat ik dit daadwerkelijk meemaak, gezien ik er voor 22:00 vaak in lig. In slaap vallen moet wel lukken na de 55 km van vandaag. 🌙

De omgeving van Rondane is een verademing. Al moet gezegd worden dat het goede weer meehelpt. De uitgestrekte bossen, glooiende bergen, wilde bloemen en planten – en her en der is er meer wild te spotten. De eerste rendieren spotte ik op de beginnende dagen in Rondane. Ik was toe aan een change of scenery en dit was het goede moment.

Wel loop ik deze dagen wat vaker over asfalt, maar de omgeving blijft erg mooi. Ik heb meer interactie en de kilometers zijn makkelijker af te leggen. Nadelen zijn dat je er na een tijdje op uitgekeken raakt, er geregeld verkeer voorbij komt en dat het asfalt goed heet kan worden. Zo heeft alles zijn voor- en nadelen.

Ik loop vanuit Alvdal richting Tynset, waar ik de avond ervoor in een mooi dicht dennenbos had gekampeerd. Ik twijfelde om nog eens zonder tent te kamperen, gezien de omstandigheden goed leken. Ik durfde het nog niet aan, gezien de wisselingen in het Noorse weer. Wel liet ik een deel van het tentzeil open, zodat ik uitzicht had op het bos. ’s Nachts rond 3:00 werd ik wakker en verwonderde ik me weer: dat het gewoon licht was… ongekend, eindeloze dagen op dit moment.

Na een tijdje lopen kom ik Tynset binnen en duik ik een stationswinkeltje in, waar ik een ijskoude Gatorade haal en een soort Twix-milkshake. Cravings die je hebt met dit warme weer. Ook dit doet me denken aan mijn hike in de VS, waar die cravings iedere dag aan de orde waren. Ik vul mijn water, laad mijn telefoon op en struin wat uurtjes door, tot ik water hoor vloeien in een beekje. Tijd om even af te koelen. Het is nauwelijks hoog genoeg om het water tot de enkels te krijgen, maar het voldoet om even af te koelen en te wassen.

Momenten als deze zijn geweldig. Je hoeft niet veel te hebben om gelukkig te zijn op een warme dag. Ik typ as we speak wat verder aan mijn reisverhaal, film wat en ga door tot een uurtje of 19:00, wat eigenlijk iedere dag de maximum looptijd is. Vaak kijk ik tussen 18:30–19:00 naar geschikte kampeerplekken, dan kies ik er een die voldoet en begin ik de tent op te zetten, me om te kleden, eten te maken en dan even rust… 🌿