| 1 | Norge på langs | De start van een nieuw avontuur | km 0 - 120 |

Zondag 22 juni, vertrekdag 🏕

Met 31 graden in Nederland is het een warme dag, dat zal in Noorwegen een stuk anders zijn. De wereld is momenteel flink onderhevig aan chaos en conflict. De spanningen tussen Israël, Palestina en Iran lopen hoog op. Dit zijn nog maar een aantal spelers van de vele landen die momenteel in conflict verkeren. Het nieuws van de dag ontglipt me toch niet. Een video van Trump die aankondigt dat de VS B2-bommen, de grootste niet-nucleaire bommen, hebben gebruikt in Iran belooft niet veel goeds. Hoe ligt de wereld erbij als ik de Noordkaap bereik? We gaan het zien...

Een reis als deze maak ik om meerdere redenen. Een belangrijke is het volledig uit de alledaagse drukte zijn. De laatste maanden hikte ik er geregeld tegenaan even klaar te zijn met de loeiende sirenes van hulpdiensten over de Graafseweg, de constante aanwezigheid van mensen wanneer je woont en werkt in de stad, een vernauwende wereld waarin de laatste jaren steeds meer gepolariseerd wordt in plaats van samengeleefd. Er is niet of nauwelijks ruimte voor andermans perspectief alvorens er een oordeel klaar ligt. Er heerst een gespannen sfeer...

Natuurlijk doe ik dit niet alleen om hier van weg te zijn, ik doe het vooral omdat ik enorm geniet van het zijn in de natuur. Noorwegen met haar uitgestrekte bossen, grootse meren, bergen, fjorden, ga zo maar door. Het zou hier een waar paradijs moeten zijn voor natuurliefhebbers, ik ga me laten verrassen.

Een vlotte vlucht brengt me van Eindhoven naar Oslo, waar ik nog snel wat zaken heb geregeld voordat ik op pad ga. Ik heb een DNT-sleutel opgehaald. Dit is een soort loper die op het merendeel van de hutten past, door het hele land. Wanneer je lid wordt van de huttenvereniging, betaal je het lidmaatschap en een kleine borgsom voor de sleutel. Daarbij kocht ik een klein blikje gas en off we go.

De volgende stap is een 5 uur durende busreis naar Vigeland, vlakbij Lindesnes. Vanuit de bus zie ik al zoveel moois, het is dan zeker ook geen saaie rit. Wel is het behoorlijk grauw buiten en regent het zo nu en dan... het weer zal ook zeer veranderlijk zijn de komende maanden, ik ben gewaarschuwd.

Ik loop een stukje het dorp uit en vind een kampeerplek bij het water. Niet de mooiste plek, maar het voldoet voor een nacht... althans, dat dacht ik?! Op de kleine muggen had ik me voorbereid door een muggennetje te dragen, maar de sompige ondergrond had ik even onderschat, zeker toen het ’s nachts dus nog even erbij ging regenen. Ik werd wakker en voelde letterlijk nattigheid... eerst dacht ik dat ik droomde, toen hoopte ik dat ik droomde en vervolgens moest ik in actie. Er was water door het grondzeil heen gekomen, het was namelijk veel te sompig en door de druk van mijn lichaam kwam het water naar boven. Met mijn kookbekertje schepte ik het water naar buiten en moest dit om de zoveel tijd weer herhalen, vreselijk. Ik had dus weinig geslapen.

Niet veel later hoorde ik een haan kraaien, ook hier dacht ik eerst dat ik droomde, maar dit was niet zo... het werd echt al rond 4:00-4:30 licht. Ik besloot nog even te dutten maar pakte al vrij snel mijn spullen, wie weet kon ik meeliften naar de vuurtoren, in plaats van met de bus.

Wanneer ik door de regen terug naar het dorp loop, spreekt iemand me aan. "Are you travelling?" vraagt de man. Ik leg mijn verhaal uit en benoem waar ik vandaag heen ga. Hier heeft hij enorm veel over te vertellen, alleen krijg ik niet helemaal mee wat hij bedoelt. Ik kijk even goed in zijn ogen of hij er wel bij was en niet onder invloed, maar het maakte ook niet veel uit, hij hielp me vriendelijk. Hij wees een plek aan waar ik kan liften en ondertussen sprak hij een truckrijder aan bij het tankstation, met de vraag of ik mee kon. Helaas ging de truck niet die kant op. Wel gaan er veel mensen rond dit tijdstip naar een fabriek daar in de buurt voor hun werk, wellicht kon ik het proberen om met een van hen mee te rijden. De vriendelijke man liep vervolgens weg en zwaaide nog even.

Ik begon maar met liften en na ongeveer 5 auto's had ik succes. Ik stapte in bij 3 mannen die inderdaad naar hun werk gingen bij de fabriek. We wisselden verhalen uit en ik was ze erg dankbaar dat ik mee kon rijden. Helaas moest ik daarna nog een keer liften, maar ik was in ieder geval al dichterbij. Ik liep een stukje en liftte daarna mee met 2 mannen die onderhoud gingen verrichten bij de vuurtoren, top!

Rond 8:00 was ik bij het beginpunt van de Norge på langs, de iconische vuurtoren die imposant straalt op de grote rotsformaties aan zee. Ik spreek mezelf moed in, tik de vuurtoren aan en daar gaan we, op naar het Noorden. Een flashback naar het PCT-monument in Campo, Californië, waar ik toen ook noordwaarts het avontuur begon. Deze tocht niet alleen maar hete zon en mooi weer, maar heel andere uitdagingen. De PCT kent een hele community met veel mensen die hem lopen, of dat bij deze tocht ook zo is, is maar de vraag. Het niet weten zorgt alleen maar voor verrassing en dat kan juist heel positief uitpakken. Laten we zien hoe het loopt.

Ik weet dat ik tijdens dit soort avonturen ook veel tijd alleen kan doorbrengen, dit is natuurlijk niet de eerste keer. Maar het alleen op pad gaan kan zorgen voor spontane ontmoetingen, out of the box moeten denken en daarna gaan handelen, dingen vragen en aangaan die je normaal misschien voor je houdt... het zal me benieuwen.

Het eerste stuk van de Norge på langs (NPL) zal deels over de weg gaan. Dit stuk wordt blijkbaar ook geregeld overgeslagen, maar ik wil het toch zeker eerst zelf gezien hebben. Ik loop de eerste dag langs de kust op en stijg zo nu en dan flink wat meters. Prachtig zijn de uitzichten, de Noorse houten huizen in kleur, vele bloemen en de perfecte voortuinen. Ik heb al minstens 15 huizen gezien met een automatische grasmaaier die rondgaat, is dit een ding in Noorwegen?

Minder fijn zijn de vele campers, vaak ook Duits, jawohl, auto's die hard voorbij komen rijden en het continu wisselende weer. Althans, ik moet er nog even aan wennen, dat komt vanzelf. De campers en auto's ga ik zeker niet aan wennen en kosten me veel energie. Ik kan hierdoor niet echt genieten van het moois, je schiet continu in de overlevingsmodus als een auto voorbij sjeest.

Met de slechte slaap van de nacht erbij heb ik het best gehad voor de dag. Ik zoek een slaapplek aan het water, de weg een stuk achter me gelaten. Ik merk dat mijn lichaam en geest nog moeten wennen aan de verandering, wat ook heel logisch is. Het heeft even tijd nodig om te acclimatiseren, je hoofd leeg te maken, nu is er nog veel ruis. Op een dag als deze komen er minder fijne gevoelens naar boven: het missen van mensen thuis, het twijfelen aan de juiste keuzes... ik weet ook dat dit piekergedachtes zijn die ik even laat razen, er niks mee doe en vervolgens weer helder kan zien. Ik weet waarom ik dit doe en wat de consequenties zijn, morgen zit ik wellicht in beter vaarwater.

Gelukkig is dat zo! Althans, wanneer ik begin met lopen. ’s Nachts had ik wederom waterbezoek binnen, maar ik had de oorzaak over het hoofd gezien: het grondzeil! Deze stak te ver uit, waardoor het regenwater onder de tent schoof. Na een kleine aanpassing was het probleem opgelost!

Dag 2 bracht een vernieuwde energie met zich mee. Het verkeer op de weg zwakte af, ik ging geregeld een onverhard pad op en de uitzichten waren geweldig. Ik volgde een rivier die dwars door een vallei stroomde met sprookjesachtige rotsformaties. Als kers op de taart kwam ik nog een grote waterval tegen. Een kudde schapen kwam op me afgerend, alleen had ik geen eten voor ze. Wel gaf het me een gezellig moment, zo heb ik ze leuk kunnen opnemen met de camera.

Door de relatief makkelijke ondergrond kon ik beide dagen een redelijke afstand afleggen, ongeveer 40 km per dag. Ik heb mezelf voorgenomen om 33 km als benchmark te nemen per dag. Alles wat daarna komt is bonus en kan ook gewoon het einde van de dag betekenen. Dit geeft me meer ruimte en rust om te ontspannen, foto’s te maken en te filmen, in het gras te liggen of net waar ik zin in heb.

De laatste kilometers over het asfalt

Even zwemmen!

Dit is iets wat ik anders wil doen ten opzichte van de PCT. Waar ik ook genoot van al het moois, maar de nadruk soms te veel kwam te liggen op het lopen van 50 km per dag. Na ongeveer 120 km verlaat ik de geasfalteerde wegen en duik ik de wildernis in, hier heb ik enorm naar uitgekeken.

De derde dag bracht overigens wederom een groot verschil: zonnig weer met een strakblauwe lucht en vrijwel de hele dag loop ik door een enorme vallei. Het licht brengt zoveel verschillende perspectieven op de omgeving: de kleuren van het mos op de rotsen, schaduw van planten, het glimmen van het water, zo zijn er nog wel meer dingen op te noemen. Zo valt me bijvoorbeeld op dat er overal alleenstaande huizen zijn, vaak van hout en met begroeiing op het dak. Dit blendt perfect in het landschap. Een huisje zoals deze zou ik wel voor tekenen, wie weet...

Aan het eind van deze lange dag spring ik even het water in, een stromende rivier, net diep genoeg om even helemaal in te dompelen. De kust is op dit moment nog vrij, er zijn geen muggen aanwezig. Pas wanneer de zon achter de berg daalt komen ze in grote getalen op me af gesuisd. Er zit niks anders op dan in mijn tentje te eten. Ik was overigens toch gesloopt, niet veel later kroop ik de slaapzak in en ben ik gaan slapen. De volgende dag zal ik echt de bergen in gaan, ik kijk er al enorm naar uit!